مدتی این مثنوی تاخیر شد                     مهلتی باید تا خون شیر شد

این وبلاگ دیگر خاصیت اولیه اش را باخته است . حالا به عبارتی می شود نامش را پناهگاه عاطفی گذاشت . در ابتدا یک میعاد عشقی بود . درست مثل تنه ی یک صنوبر کهنسال که عاشقان جوان حرفهای دلشان را روی تنه ی ستبرش نقر می کنند . وقتی رابطه ی من و ستاره  به یک ثبات قابل قبول رسید یا به زبان دیگر وقتی از تب و تاب و التهاب ِ گفتگوهای عاشقانه افتاده بودیم . وقتی تمام کلمات را به مصرف رسانده بودیم ، وقتی لحظات عزیزمان را مثل دانه ای مقدس یک تسبیح با دست و دل بازی هرچه تمامتر به پای احساسات همدیگر ریخته بودیم ، دیگر این میعاد گاه هم از نفس افتاده بود . درست مثل همان صنوبر پیر که  از بس  نقش قلب و تیر و قطره های خون در حال فرو افتادن رویش کنده باشند که دیگر جایی برای نوشتن روی تنه ی ضخیمش نمانده باشد . و ما دیگر به سراغ آن درخت پیر کمتر آمدیم و عادت به  نوشتن  نامه های  عاشقانه  زیر نفوذ  نجواهای همسرانه  کنار گذاشته شد – کنار گذاشتم – و اینطور شد که این وبلاگ خاصیت صنوبری اش را  باخت و حالا یک پناهگاه  شده است . پناهگاهی که هروقت از دست هم  عصبانی شدیم  و دلمان گرفت بیاییم و تویش اشکهایمان را بریزیم و زمزمه های تلخ و غمزده مان را واگویه کنیم و برویم تا غمباد نگیریم و بغض گلویمان را نترکاند .

*******************************************************************************

نه اینکه فکر کنی دیگر دوستت ندارم . نه اینکه فکر کنی دیگر قسمتی از وجودم نیستی . نه اینکه فکر کنی دیگر بوسه  بر سرو جانت نمی افشانم . نه . همه ی اینها را با خودم  تا صبح مرور کرده ام . درست تا سپیده ی سحرگاه ، که بلند شدم و با جسارت تمام بیداری ام  را آشکار کردم، بدون این که گفته باشم تا خروس خوان اول بیدار بوده ام . گفتم  بهتر است حالا دیگر اینها را نگویم . بگذارم اینها در دلم خفته باشند .به خودم گفتم بس دیگر. او  به دنبال همین قطع رابطه بوده است  .و گرنه خودش می داند من آنقدر زمین گیر شده ام  که دیگر توانایی دیدنش را ندارم پس چرا می خواهد همه ی آثارش را محو و نابود کند .  تو دنبال همین قطع رابطه بودی ، وگرنه چقدر گفتمت قضیه ی عکسها را فراموش کن . بگذار  با اندکی شعله صبحهای سرد و یخزده ام  را گرم کنم . بگذار  با اندکی نور  زاویه های تاریک و پنهان روحم  را روشنی ببخشم . اما تو اصرار کردی که « می گم  پاکشون کن! نابودشون کن ! » و هربار ضجه های روحی مرا نشنیده گرفتی  و  درک نکردی . یا شاید درک می کردی ولی دوست نداشتی اندک شعله ای از تو دردلم زبانه بکشد و من مجبور شدم با درد و رنجی غیر قابل توصیف تمام آثار شعله های یادگاری تورا  از در و دیوار زندگی ام پاک کنم . هرچند که فکر نمی کنم به این زودی ها زخمهایم التیام پیدا کنند . من همیشه به تو گفته بودم ، یادت هست ؟ گفته بودم تصویر عزیزانم خیلی زود از ذهنم فرار می کنند . یک جورهایی به چنگ نمی آیند . اما تو مرا با تمام وجودت خواستی که مرا خلع سلاح کنی  . و یا شاید پای عشقی دیگر به میانه آمده و اینها (منظورم عکسهاست ) عذاب وجدانی بوده  است  برای تو . به هرحال نفهمیدم و این اصرارهای دمادم  تورا درک نکردم .... فراموش کردنت محال است و تحمل فراموشی ات  یا مرگ است  یا جنون . چه می دانم شاید من هم  مثل خیلی ها  زدم بر طبل بی عاری و یار دیگری گرفتم  !؟ از این موجود دوپا هیچ کاری بعیدنیست . خواهش می کنم دیگر هیچگاه زنگ نزن . حالا که اینطور خواستی بگذار  با خودم  با تمام بدبختی هایم تنها باشم . بگذار زهر نبودنت را  قطره  قطره  بنوشم  شاید اینچنین مرگ را برخودم هموار کرده باشم . فقط یک سوال داشتم و دارم که هرگز نمی خواهم جوابم  را بدهی . هرگز روزی سعی نکن پاسخی برایش بسازی . چرا  این همه اصرار و اصرار و اصرار  برای از بین بردن  عکسها داشتی ؟  در حالی که می دانی و می دانستی  من تمام  سرمایه ای  عشقم ، تنها بهره ی من از این عشق بزرگ و شگفت انگیز همین چند عکس از  عزیز ترین موجود زندگی ام  بوده است .برای همیشه  به خدا می سپارمت و برایت سعادت می خواهم و سلامتی جاودانه و انشالله که غمت را نشنوم  و دردت  را نبینم هرگز . خداحافظ